201609.04
8

Xinjiang, Gruzja i ,,Chinese Dream”

W magazynie “Forbes” ukazał się artykuł Wade’a Sheparda na temat budowy przez pochodzącą z Xinjiangu, chińską firmę Hualing, kompleksu miejskiego w Gruzji. Autor książki ,,Ghost Cities of China” od pewnego czasu podróżuje po miastach leżących na trasie ,,Jednego Pasa, Jednego Szlaku”, opisując proces ekspansji polityczno-gospodarczej Chin na świecie. Shepard przybliża w artykule interesującą transakcję zawartą między władzami Gruzji i Hualing przed Olimpiadą Młodzieży w ubiegłym roku w Tibilisi. Ponieważ gospodarz Igrzysk nie dysponował wystarczającymi środkami na budowę potrzebnej infrastruktury Hualing zbudował ,,wioskę olimpijską” z własnych środków. Chińska firma otrzymała w zamian możliwość sprzedaży (po zakończeniu imprezy) zbudowanego na tę okazję kompleksu mieszkalnego, a także prawo własności do 420 ha pobliskiego terenu pod stworzenie całkowicie nowego miasta ze szpitalem, hotelami i całą miejską infrastrukturą.
Od 2007 roku Grupa Hualing (Hualing Jituan) zainwestowała w Gruzji ponad pół miliarda dolarów. Firma, której siedziba mieści się w stolicy Xinjiangu Urumczi, zrealizowała dotychczas osiem projektów, w tym między innymi kompleks mieszkalny, centrum handlowe i hotele w Tibilisi oraz strefę przemysłową w Kutaisi. Hualing jest również największym inwestorem w gruzińskim przemyśle drzewnym. W 2008 roku firma uzyskała dwudziestoletnie pozwolenie na przetwórstwo drewna w kraju, którego obszar w 40% pokrywają lasy. W strefie przemysłowej w Kutaisi, Hualing zajmuje się cięciem i obróbką drewna oraz produkcją mebli, które eskportowane są z Gruzji bez podatku. Surowe drewno jest natomiast prawie w całości wysyłane za granicę, głównie do Azji Centralnej, Egiptu, Iranu, Iraku i do Emiratów Arabskich. Od 2012 r. do Grupy należy ponadto 90% udziałów w gruzińskim BasisBanku.
Właścicielem Hualing jest urodzony w 1958 roku w Shandongu Mi Enhua, należący do grupy etnicznej muzułmanów chińskich (Hui). Mi przedstawiany jest w chińskich mediach jako self-made man, który sukces zawdzięcza nie tyle układom politycznym (nie jest członkiem KPCh) a raczej swojej przedsiębiorczości i możliwościom, które dawał (niektórym) skokowy model rozwoju zaordynowany przez Pekin na północno-zachodnich rubieżach państwa pod koniec lat 80. Być może z tego powodu trudno doszukać się szczegółowych informacji na temat życiorysu Mi Enhua, a zwłaszcza jakichkolwiek powiązań tego przedsiębiorcy z bingtuanami – olbrzymimi, kontrolowanymi przez chińską armię konglomeratami rolniczo-produkcyjno-budowlanymi, które w postaci wojskowych gospodarstw rolnych stanowiły podstawowe narzędzie kolonizacji, tworzenia miast i ekspansji hanowskiej w Xinijangu przez kolejne reżimy centralne rządzące Chinami od dwóch tysięcy lat. Z drugiej strony związków rodziny Mi z bingtuanem nie można wykluczyć. Mi Enhua, w wieku czterech lat przeniósł się z mamą do stolicy Urumczi, dołączając do mieszkającego już tam ojca. Przeprowadzka odbyła się w 1962 roku, a więc w końcowym okresie tragicznej kampanii Wielkiego Skoku i w momencie ukończenia linii kolejowej łączącej Chiny właściwe (Lanzhou) z Urumczi, której budowa znacznie ułatwiła napływ chińskich imigrantów, często rekrutowanych przez bingtuan. W wieku 14 lat, a więc w czasie Rewolucji Kulturalnej, Mi rzucił szkołę imając się następnie różnych zajęć – pracował w kamieniołomie, na budowie i jako kelner. W 1980 roku załapał się na posadę inspektora w biurze zarządzania miastem w stolicy Xinjiangu Urumczi, gdzie pracował przez osiem lat. W 1988 r. pożycza od znajomych 30 tyś. juanów, rozkręca skład materiałów budowlanych ‘’Czerwony Październik” i zakłada Hualing Group, której rozwój nabiera tempa na fali przemian związanych z otwarciem się granicy pomiędzy Xinjiangiem i Azją Centralną po upadku Związku Radzieckiego.
Dziś, ta prywatna firma, tylko w Xinjiangu zatrudnia 3000 pracowników, a spektrum jej działalności obejmuje produkcję sprzętu AGD, przetwórstwo spożywcze, budownictwo, rynek nieruchomości, handel i przemysł drzewny. Działalność międzynarodowa Hualing nie ogranicza się jednak tylko do Gruzji. Inwestycje należącej do Mi Enhua Grupy dotarły również do Azji Centralnej, UE i Stanów Zjednoczonych, wpisując się tym samym w strategię ,,wychodzenia na zewnątrz” na rynki zagraniczne przez rodzime chińskie firmy, promowaną obecnie przez władze w Pekinie. Oficjalna biografia Mi Enhua może zatem służyć, jako przykład urzeczywistnienia ,,Chinese Dream”, w którym prywatna inicjatywa wpisuje się w strategiczne cele polityki państwa.